Interview With The Vampire (1994) OCR 23.976 fps runtime 02:02:33
คุณจะให้ผมเล่าชีวิตให้คุณฟัง
อาชีพผมสัมภาษณ์ผู้คน
ผมเป็นนักสะสมชีวิต
วิทยุเอฟเอ็ม เคเอฟอาร์ซี
เรื่องผมต้องใช้เทปหลายม้วน
ไม่มีปัญหา
คุณตามผมมาที่นี่ใช่มั้ย
ครับ ผมตามคุณมา
คุณน่าสนใจดี
นี่บ้านคุณเหรอ
เปล่า
แค่ห้องๆ นึง
จะเริ่มกันหรือยัง
คุณทำอะไร
ผมเป็นแวมไพร์
มาแบบแปลกใหม่เลย
เป็นยังัง้นจริง ๆ หรือ
แน่นอนที่สุด
ผมคอยคุณในตรอกนั้น
ดูคุณกำลังมองผม
แล้วคุณก็พูดขึ้นมา
อาจเป็นโชคของผม
อาจเป็นโชคของเราทั้งคู่
คุณบอกว่าคุณ
กำลังคอยผม
คุณจะฆ่าผม แล้วดูดเลือดเหรอ
ใช่
แต่คุณไม่ต้องกลัวแล้ว
คุณเชื่อหรือว่า คุณเป็นแวมไพร์
แบบนี้เริ่มต้นไม่ได้
ขอผมเปิดไฟก่อน
นึกว่าแวมไพร์ ไม่ชอบแสงสว่าง
เราชอบมาก
ผมต้องโน้มน้าวคุณก่อน
พระเจ้า
อย่าตกใจ
ผมรอโอกาสนี้มานานแล้ว
คุณทำงั้นได้ไง
เช่นเดียวกันคุณแหละ
ด้วยการใช้กริยาท่าทาง
ผมเคลื่อมไหว เร็วกว่าตาคุณ
ผมมีเลือดมีเนื้อ
แต่ไม่ใช่มนุษย์
ไม่ได้เป็นมา 200 ปีแล้ว
เชิญนั่ง
ทำยังไง คุณถึงจะโล่งอก
เริ่มแบบเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์มั้ย
ตอนผมเกิด ตอนโต
หรือเริ่มตอนผมเกิดมา...
เพื่อเป็นปีศาจ อย่างที่เรียก
เริ่มจากนี่เลยดีมั้ย
คุณไม่ได้โกหกใช่มั้ย
ทำไมต้องโกหก
1791 คือปีที่มันเกิดขึ้น
ผมอายุ 24
หนุ่มกว่าคุณตอนนี้
แต่ผมเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว
เป็นเจ้าของไร่ทางตอนใต้
ของนิวออร์ลีนส์
ผมเสียภรรยา ตอนคลอดลูก
ผมฝังเธอกับลูก ไม่ถึงครึ่งปี
ผมอยากตายตามลูกเมียไป
ผมทนเจ็บปวด ต่อการสูญเสียไม่ได้
อยากตายให้พ้นๆ ไป
อยากสูญเสียให้หมด
ทรัพย์สิน
ที่ดิน
สติสัมปชัญญะ
ไพ่สำรับนึง มีเอกี่ใบ
คุณหาว่าผมโกงเหรอ
ไม่โกงเปล่า ยังหน้าด้านด้วย
เก่งแต่ปากมั้ง ยิงซิ
ผมอยากตาย
ผมรู้แล้วล่ะ
ผมเชื้อเชิญมัน
เพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวด ของการมีชีวิต
คำเชื้อเชิญของผม เปิดต่อทุกคน
โสเภณีที่เคียงข้าง
แมงดาที่เดินตาม
แต่มีแวมไพร์ที่สนองตอบ
เอาเงินมา ไม่งั้นตาย
ยังอยากตายอยู่ไหม
หรือว่าลิ้มรสพอแล้ว
พอแล้ว
เขาทิ้งผมไว้ บนฝั่งแม่น้ำมิสซิสซิปปี้
ระหว่างความเป็นกับความตาย
คุณเป็นใคร มาทำอะไร
ข้ามาตามคำอธิษฐานของเจ้า
ชีวิตไม่มีความหมาย
อีกแล้วใช่มั้ย
ไวน์ไม่มีรสชาติ
อาหารทำให้ขย้อน
ไม่มีเหตุผล จะอยู่ต่อไป...
อีกแล้วใช่มั้ย
ถ้าข้าคืนสิ่งเหล่านี้ให้ล่ะ
ถอนความเจ็บปวด
แล้วให้ชีวิตแก่เจ้า
อย่างที่เจ้าไม่คาดคิด
โดยจะดำรงอยู่...
ตลอดเวลา
ความเจ็บไข้
ความตาย
จะไม่มาแตะเจ้าอีก
อย่ากลัวไปเลย
ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้า
อย่างที่ข้า...
ไม่เคยได้รับ
วันนั้น ผมยังไม่เป็นแวมไพร์
ผมดูอาทิตย์ขึ้นครั้งสุดท้าย
ผมจำได้แม่นเลย
โดยที่จำครั้งก่อนๆ ไม่ได้เลย
ผมเฝ้ามองอรุณ เป็นครั้งสุดท้าย
ประดุจดั่งเป็นครั้งแรก
แล้วกล่าวคำอาลาแสงแดด
และกลายมาเป็น...
อย่างที่เป็นอยู่นี่
เจ้าอำลาแสงแดดแล้วรึ
ข้าดูดเลือดเจ้า...
จนถึงจุดแห่งความตาย
ถ้าข้าทิ้งเจ้าไว้ที่นี่...
เจ้าก็ตาย
เจ้า...
อยากเป็นหนุ่มตลอดกาล
อย่างข้าไหม
เจ้าต้องบอกข้าก่อน
ว่าเจ้าจะไปหรือไม่
ไป
ร่างกายจะตาย
อย่างไปสนใจมัน
เกิดขึ้นแก่เราทุกผู้
จงมอง...
ด้วยสายตาแวมไพร์
คุณเห็นอะไร
สุดที่จะพรรณาถูก
ราวกับจะถามสวรรค์ว่าเห็นอะไร
ไม่มีมนุษย์หน้าไหนรู้
รูปปั้นเหมือนเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่
โลกเปลี่ยนไป แต่ยังคงเดิม
ผมเป็นแวมไพร์น้องใหม่
ร่ำไห้ต่อความงามของรัตติกาล
บุหรี่อีกไหม
ก็ดี ไม่รบกวนใช่มั้ย
คุณคงไม่ตายด้วยโรคมะเร็ง
ไม่ ไม่ตายแน่
- แล้วกางเขน - กางเขน
คุณมองได้ไหม
ผมชอบมองที่สุดเลย
แล้วไม้ตอกหัวใจล่ะ
เหลวไหล
โลงศพล่ะ
โลงศพ
เป็นสิ่งจำเป็น
อย่าวิตก
ไม่ช้า
เจ้าจะนอนหลับสนิท
เมื่อตื่นขึ้นมา
ข้าจะคอยเจ้าอยู่
และทุกสิ่งในโลก
เลือด ผมต้องหา มันเป็นสิ่งจำเป็น
คืนต่อมา ผมตื่นด้วยความหิว
อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ลองลิ้มรสนี่
และจะไม่ไปร้านเหล้าอีก
เธอคิดเช่นนั้นหรือ
แต่ฉันอยากลิ้มรส ริมฝีปากเธอ
ริมฝีปากฉันหวานกว่า
เพื่อนข้า
เจ้าน่าลิ้มลอง
จุมพิตเขา ดื่มด่ำ
เหมือนคุณไหม
ดื่มด่ำกว่าจ้ะ ที่รัก
ข้าไม่ปลิดชีวิตหล่อน
ข้าปลิดให้เจ้าแล้ว
หล่อนตาย
ตายสนิทเลย เพื่อนข้า
มันง่าย เราเกือบเสียใจให้เขา
เจ้าจะชินกับการฆ่า
ลืมเรื่องสายพันธุ์ชีวิตซะ
เจ้าจะเรียนรู้ได้เร็ว
ยังไม่หิวอีกหรือคะ
ตรงกันข้าม อีเวตต์
เขาหิวจนกินได้ทั้งเมือง
ฉันจะกินละ เธอไปก่อนนะ
แสร้งทำเป็นมนุษย์ไม่ได้หรือ
อย่าเผยให้ใครรู้
เราโชคดี ที่มีบ้านอยู่
แสร้งทำเป็นดื่ม
อย่าปล่อยให้เสียเปล่า
ข้ารู้ เลือดมันเย็นเร็ว
เรามีชีวิตอยู่ ด้วยเลือดจากสัตว์ได้ไหม
อย่าเรียกว่าชีวิต
เรียกว่าการอยู่รอด
มีประโยชน์ตอนติดอยู่บนเรือนานๆ
ไม่มีสิ่งใดในโลก ที่ไร้เสน่ห์
เสน่ห์ชวนชม
ใช่
ข้าเบื่อพล่ามแล้ว
เราอยู่โดยไม่ฆ่าคนก็ได้
ล้วนเป็นไปได้
ลองสักสัปดาห์ซิ
ไปนิวออร์ลีนส์กัน
จะแสดงอะไรให้ดู
ลีสแตทฆ่า 2-3 คนต่อคืน
สาวรุ่นกระเตาะ
เป็นเหยื่อที่เขาโปรดปราน
รายที่ 2 สาวสวยเจนสังคม
เขาชอบล่าเหยื่อ ในแวดวงชั้นสูง
เลือดของขุนนาง ทำให้เขาระทึกใจ
ทำใจอย่าให้คิดถึงมัน
เห็นคนนั้นไหม
แม่หม้ายเซนต์แคลร์
หล่อนให้หนุ่มนั่น ฆ่าสามีหล่อน
ท่านรู้ได้ไง
อ่านความคิด
อ่านไม่ออก
แวมไพร์แต่ละตน แตกต่างกัน
แต่มีอย่างหนึ่ง ที่จริงต่อทุกตน
ยิ่งอยู่นาน ยิ่งเข้มแข็ง
เชื่อคำพูดข้าก็แล้วกัน
หล่อนโทษทาส ว่าเป็นตัวการ
คิดดูซิ เจ้าคนนั้นจะเป็นยังไง
ทำชั่วมันง่าย มีรสชาติ
จะไปไหนกันเนี่ย
ปลายฟ้า
เธอนี่น่าทึ่งนะ
ฉันแก่พอเป็นยายเธอ
เลือดสาวฉัน เบาเหมือนฟองสบู่
ฉันยังจำได้
ฆาตกร
ลูกรักของแม่ ตายด้วยคนใจโหด
ไอ้แวมไพร์ขี้ขลาด
ดูดแต่เลือดหนู เลือดหมา
เปิดเผยฐานะเราหมด
เจ้าแช่งข้าให้ตกนรก
ข้าไม่รู้จัก นรกอเวจี
ต้องยังงี้ซิ
โมโห โกรธา
ข้าถึงเลือกเจ้าไง
เจ้าฆ่าข้าไม่ตายหรอก
จงกิน...
สิ่งที่เจ้าอยากเถอะ
หนู ไก่
สุนัข
ข้าไม่ขัดขวาง
เจ้าจะเดินตามรอยข้าเอง
จำไว้
ชีวิตที่ปราศจากข้า...
จะเป็นอะไรที่...
สุดแสนทนทาน
เจ้านี่โชคดีนัก
ที่ปารีส แวมไพร์ต้องฉลาด
ปารีสรึ
มีเขี้ยวคู่เดียวก็รอดแล้ว
ท่านมาจากปารีสเหรอ
เช่นเดียวกับคนที่สร้างข้า
เล่าให้ข้าฟัง คงเรียนรู้มากซิ
ข้าไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
ข้าไม่มีทางเลือก จำได้มั้ย
ท่านน่าจะรู้ความหมาย
ทำไมข้าต้องรู้เรื่องด้วย
เจ้าล่ะ รู้มั้ย
เสียงนั่น...
ทำให้ข้าเป็นบ้า
เป็นอาทิตย์ ๆ ฟังแต่เสียงนั้น
เขารู้เรื่องเราแล้ว
เขาเห็นเรากินจากจานเปล่า
และดื่มจากแก้วเปล่า
งั้น...
ไปนิวออร์ลีนส์กัน
มีโอเปร่าฝรั่งเศสมาเล่น
จะได้ลิ้มรส อาหารฝรั่งเศส
ข้ายังเคารพ ชีวิตผู้อื่นอยู่
ไก่จะหมดเล้าอยู่แล้ว หลุยส์
ประทานโทษค่ะ
ไม่ทานอาหารหน่อยหรือ
ไม่หรอก
เราเป็นห่วงนายท่านมาก
ท่านไม่ขี่ม้าไปในไร่อีก
นานเท่าไหร่ ที่ท่านไม่ไปเรือนทาส
ล้มตายกันเป็นเบือ
ท่านยังเป็นนายเราอยู่
แค่นี้ก่อนนะ อีเวตต์
ฉันไม่ไป จนกว่าท่านจะฟัง
ท่านต้องไล่เพื่อนของท่านไปซะ
พวกทาสกลัวเขามาก
และกลัวท่านด้วย
ฉันก็กลัวตัวเองเหมือนกัน
ทุกคนฟัง
ที่นี่ถูกสาป...
...แช่ง
เจ้านายเจ้า เป็นปีศาจ
รีบหนีไป เจ้าเป็นอิสระ
ได้ยินไหม
ไปๆ
รักษาชีวิตไว้
ดี...ดีจริง
เผาทุกอย่าง ที่เป็นของเรา
จะได้อยู่ในทุ่งเหมือนวัว
เจ้าคิดว่า จะได้ทุกอย่างรึ
เฉยเหอะหลุยส์
มานี่
เราอยู่ไหน
ยังจะมาถามอีก เพื่อนที่แสนโง่
อยู่ในสุสานโสโครกน่ะซิ
มีความสุขไหม
ที่นี่เหมาะสมพอหรือยัง
เราคู่ควรกับนรก
ถ้าหากไม่มีนรกล่ะ
หรือยมบาลไม่ต้องการเรา
เคยคิดบ้างไหม
แต่นรกมีจริง
ไม่ว่าอยู่ไหน ก็เป็นนรก
เราเช่าห้องริมน้า ในนิวออร์ลีนส์
เพื่อนเธอกินไวน์ไม่เก่ง
อย่าตกใจ
ฉันทำให้คุณ อุ่นกว่านังนั่น
เธอคิดว่างั้นเหรอ
ทำไม...
ตัวคุณอุ่นแล้วนี่
แต่ราคามันสูงหน่อย
เพื่อนเธอหมดแรงไปแล้ว
เนียน
เนียนมาก
ฉันเห็นเธอนอนบนแพร
ปากหวานเหลือเกิน
แพรที่ไหนรู้มั้ย
ดับแสงหน่อยดีมั้ย
ดับแสงหน่อย
แต่เมื่อดับแสงแล้ว
ข้าไม่สามารถ...
คืนลมหายใจให้เจ้าได้อีก
จะต้องโรยราไป
แด่เจ้า หลุยส์
แสร้งทำว่าเป็นไวน์ก็ได้
หล่อนยังไม่ตาย
เจ้ายังรัก ความเป็นมนุษย์อยู่
เจ้าขัดขืนความสงบสุข
นี่หรือสงบสุข
เราเป็นผู้ล่า ซึ่งต่างจากเขา
หญิงนั่นลีสแตท
กินซะ จะได้หายหิว
ไม่
อย่าร้องนะ
เธออยากจะนอน
นี่มันโลงศพ
ปล่อยฉันนะ
ยกให้เธอนอนให้สบาย
พวกเราไม่เคยมีความรู้สึกนี้
ทำไมต้องทำยังงี้
ข้าชอบ ข้าสนุกของข้า
จงไปลิ้มรส สิ่งที่บริสุทธิ์กว่านี้
ฆ่ามันแบบสายฟ้า แต่จงฆ่า
เจ้าเป็นนักฆ่า หลุยส์
- อะไร - นี่มันโลงศพ
เธอคงตายแล้วมั้ง
ฉันยังไม่ตายใช่มั้ย
เธอยังไม่ตาย
ตอนนี้ยัง
ให้มันจบๆ ซะทีได้มั้ย
เจ้าทำเองซิ
คุณช่วยฉันนะ
ช่วยฉัน
ปล่อยฉันไปนะ
ฉันไม่อยากตายอย่างนี้
ต้องมีพระสวด
เพื่อนข้าเป็นพระ เขาจะฟัง
เจ้าสารภาพบาปก่อนตาย
เว้นแต่ ทำให้เขาเป็นแบบเรา
กินซะหลุยส์ ยุติความทรมาน
ของเขา
ไม่
เอาล่ะ
สบายใจหรือยัง
คุณพระ
เจ้าเนี่ยนะ
ที่ข้าต้องเรียนรู้
ในโลกใบเก่า
เขาเรียกว่าพรมืด
ข้าจะให้มันแก่เจ้า
อย่าเข้าไป มีโรคระบาด
- กลับไปทางที่เจ้ามา - ทางที่ฉันมา
ช่วยเราด้วย
พ่อทิ้งเราไปแล้ว
ช่วยปลุกแม่หนูด้วย
นักปราชญ์ของข้า ผู้ปลดปล่อยทุกข์
ไม่ยอมคร่าชีวิตมนุษย์
แบบนี้ต้องฉลองกันหน่อย
ยังมีชีวิตอยู่ในหญิงผู้นี้
กลับมา
จงเป็นตัวของเจ้า
ตายเพราะเมตตา
เป็นความผิดที่มีค่า
เลือดเด็กพล่านในเส้นโลหิต
หวานชื่นกว่าสิ่งใดทั้งมวล
เหมือนที่ลีสแตทพูดไม่ผิด
ผมสงบเมื่อผมฆ่า
เมื่อผมได้ยินเสียงหัวใจเต้น
นั่นคือความสุขของผม
ข้าหาเจ้าได้ง่ายมาก...
คือตามศพหนูไป
ความเจ็บปวด เลวร้ายสำหรับเจ้า
ความรู้สึกเจ้า ไม่เหมือนสัตว์อื่น
เพราะเจ้าเป็นแวมไพร์
เจ้าไม่อยากดำเนินต่อไป
ไม่
งั้นทำในสิ่งที่เจ้าอยากทำซิ
แล้วจะรู้สึกว่า มีเด็กในอ้อมกอด
ความชั่วก็เป็นแง่คิดอันหนึ่ง
พระเจ้าฆ่าโดยไม่ผิด
เราก็เช่นกัน
ไม่มีสัตว์ของพระเจ้า เป็นเช่นเรา
ไม่มีใครเหมือนพระเจ้า...
เช่นตัวเรานี้
ข้ามีของขวัญให้เจ้า
มา
มาซิ
- เขาอยู่นี่ - แปลว่าอะไร
เจ้าอยากได้...
เพื่อนซักคน...
ที่ถูกใจกว่าข้า
จำได้มั้ย ว่าเจ้าต้องการเขา
รสชาติเขา
ข้าฆ่าเขาไปแล้วนี่
อย่าวิตก
เจ้ามีจิตสำนึกที่ดี
คลอเดีย
จงฟังข้านะ
เจ้าไม่สบายมาก
ข้าจะทำให้เจ้าหายเจ็บ
อย่า
เจ้าอยากให้เขาตายรึ
ยังงั้น...ดูด
หยุด
พอแล้ว
ข้าอยากได้อีก
แน่นอน เจ้าอยากได้อีก
ช้าๆ หนูจ๋า
พวกนี้ไร้เดียงสา
อย่าให้เขาทนทุกข์ทรมาน
ดี
ใช่
เอาละ พอแล้ว
หยุด
พอแล้วที่รัก
เจ้าต้องหยุด ก่อนหัวใจหยุดเต้น
ข้าอยากได้อีกนี่
ข้ารู้
แต่เจ้าต้องดื่ม ตอนมีชีวิต
ไม่งั้นจะพาเจ้าตายไปด้วย
เจ้าทำดีมาก ดูซิ
ไม่หกเลยสักหยด
แม่ข้าอยู่ไหน
แม่เจ้าไปสวรรค์
เหมือนกับสาวน้อยแสนหวานคนนั้น
ไปสวรรค์กับทุกคน
นอกจากเรา
เจ้าจะเขย่าขวัญ ลูกสาวเรารึ
ข้าไม่ใช่ลูกท่าน
ใช่ซิจ้ะ
เจ้าเป็นลูกข้ากับหลุยส์แล้ว
หลุยส์เกือบทิ้งเราไปแล้ว
เขาจะจากไปไกล
ตอนนี้ไม่แล้ว
เขาจะอยู่กับเรา
ทำให้เจ้าเป็นสุข
หลุยส์
จอมมาร
ครอบครัวที่มีความสุข
เขาทำเพื่อให้คุณอยู่กับเขาเหรอ
งั้นมั้ง
เขารู้ใจผม รู้ว่าผมรักเด็กนั่น
แต่มีอะไรยิ่งกว่านั้น
เขาทุ่มเทความเสน่หาให้เธอ
บางที เพราะเขาเปล่าเปลี่ยว
- อยากให้สว่างกว่านี้ - สว่าง
- ฉันตาบอดแน่ ถ้าไม่ได้ตะเกียงเพิ่ม - ช่างจะตาบอด
ไม่งั้นก็ให้ฉันตัด ตอนกลางวัน
ผมเกรงว่ากลางวัน
เป็นสิ่งสักการะของผม
ถึงจะเป็นเด็กก็เถอะ
เธอเป็นนักฆ่าที่ดุร้าย
หาเลือดมาเลี้ยงอย่างโหดเหี้ยม
หนูดูดให้ค่ะ
คลอเดีย
จะหาใครตัดเสื้อให้เสร็จล่ะ
จำไว้ อย่าทำในบ้าน
แรกๆ เธอนอนในโลงผม
เอานิ้วม้วนผมๆ เล่น
จนถึงวันที่เธอ ได้โลงของตัวเอง
แต่เมื่อเธอตื่นเมื่อไหร่
ถึงจะมานอนในโลงผม
แรกๆ เธอรีบฆ่าเหยื่อ
ก่อนเรียนรู้ วิธีล้อเล่นจนกว่า
จะถึงเวลาต้องการดูดเลือด
ร้องไห้ทำไมจ้ะหนู
หลงทางหรือจ้ะลูก
แม่จ๋า
นิ่งซะ อย่าร้องไห้
ไปหาแม่กัน
ระวังนิ้วโป้ง เจ้านิ้วน้อยๆ นั่น
แพงมากนะหนู
แพงไปสำหรับเด็กๆ อย่างหนู
คลอเดีย ข้าสั่งว่าไง
อย่าทำในบ้าน
เถิบไปหน่อยซิ
กับผม เธอคือเด็ก
แต่กับลีสแตท เธอเป็นนักเรียน
สืบทอดการฆ่าเช่นเขา
ร่วมมือกันดูดเลือด
วิเศษมาก
ลองดีดเพลงเศร้าๆ ให้ฟังซิ
เวลาผ่านไปรวดเร็ว ยามเรามีความสุข
กับเราก็เหมือนเดิม
แต่ละปีผ่านไปเร็ว
บ้านเมืองเติบโต
เรือกลไฟ มาแทนเรือใบ
พาผู้คน มาเป็นอาหารมากมาย
โลกใหม่ ผุดขึ้นรอบตัวเรา
เราเป็นอเมริกันโดยสมบูรณ์
คลื่นลูกใหม่ ที่แสนโสโครก
แลกกับเลือดคนรุ่นก่อน สักหยดก็ไม่เอา
อย่างงี้ไม่ถูกรสนิยมรึไง
รสประชาธิปไตยไม่ถูกปาก
นี่ซิถึงจะเป็นครีโอลแท้
คลอเดียนี่ จมูกไวจริง
ทำไม
ไม่อยากได้เขาเหรอ
ข้าอยากเป็นเขา
ได้มั้ย
อย่างเขานั่นน่ะ
เจ้าชักจะเหมือนหลุยส์ขึ้นทุกวัน
ไม่ช้าคงกินหนู
หนู กินตั้งแต่เมื่อไหร่หลุยส์
นานแล้ว นานมาก...
ก่อนที่เจ้าจะเกิด
แต่ข้าไม่แนะนำหรอกนะ
30 ปีผ่านไป ร่างกายเธอ...
ยังเป็นเด็กอยู่ตลอด
ดวงตาบ่งบอกอายุ จ้องมอง
ด้วยคำถามซึ่ง...
วันนึง คงต้องการคำตอบ
ตุ๊กตาอีกแล้ว
มีเป็นโหลๆ แล้วรู้เปล่า
คิดว่าเจ้าคงอยากได้อีก
ทำไมต้องให้คืนนี้
แปลว่าอะไรคืนนี้
ก็ให้ข้า ในคืนนี้ของทุกปี
ข้าไม่ได้สังเกตหรอก
วันเกิดข้าใช่ไหม
เจ้าแต่งตัวให้ข้าเหมือนตุ๊กตา
ทำผมข้าเหมือนตุ๊กตา
ทำไม
ตุ๊กตาบางตัวเก่ามาก
รุ่งริ่งเชียว
- น่าโยน - ทิ้งก็
ทำไมทำยังงี้
เจ้าบอกให้ทำไง
เจ้าปล่อยให้ศพเน่า
ข้าต้องการเขา
- เป็นอย่าเขา - บ้าแน่
เขาทำให้บ้านเราเน่า
อยากให้เป็นตุ๊กตาตลอดรึ
อย่า
ทำไม...
ข้าเปลี่ยนเหมือนคนอื่นไม่ได้หรือ
คนไหนทำ
คนไหนทำให้ข้าเป็นแบบนี้
เป็นอย่างนี้
แวมไพร์ที่กลายเป็นบ้า
ทำให้เตียงโสโครก
ถ้าข้าตัดผมอีกล่ะ
มันก็จะยาวขึ้นอีก
แต่ก็ไม่เสมอไป
ข้าเคยมีแม่ หลุยส์มีภรรยา
เคยเป็นมนุษย์เหมือนภรรยา
ข้าก็เหมือนกัน
เจ้าทำให้เราเป็นอย่างนี้
ห้ามเขาที
เจ้าทำกับข้าใช่มั้ย
เจ้าทำยังไง
เรื่องอะไรข้าจะบอก
มันอยู่ในอำนาจข้า
ทำไมเจ้าคนเดียว
บอกข้าว่าทำยังไง
จงยินดี
ที่ข้าทำให้เจ้าเป็น
ไม่งั้นเจ้าตายไปแล้ว
เหมือนกับศพนั่น เอาไปกำจัดซะ
กำจัดเองซิ
หลุยส์ เพราะอะไร
เจ้าต้องบอกข้านะ
เห็นหญิงชราคนนั้นมั้ย
เจ้าจะไม่มีวันเป็นเช่นนั้น
จะไม่มีวันแก่
จะไม่มีวันตาย
และไม่มีวัน เป็นอีกอย่างใช่มั้ย
ไม่มีวันโตเป็นสาว
ข้าเกลียดเขา
บอกข้า ทำไมข้าต้องเป็น...อย่างนี้
30 ปีมาแล้ว ที่ผมเลี่ยงสถานที่นั้น
แต่ผมก็กลับไปที่นั่นถูก
โดยไม่ต้องชำเลืองมองเลย
เจ้า...
ดูดเลือดข้ารึ
ใช่
แล้วเขาเข้ามาเจอเข้า
เชือดข้อมือหลั่งเลือดให้เจ้ากิน
เจ้าถึงเป็นแวมไพร์
ทุกคืนๆ หลังจากนั้นเป็นต้นมา
เจ้าทั้งคู่เลย
ข้าปลิดชีวิตเจ้า
เขาให้ชีวิตใหม่เจ้า
มาเป็นอย่างนี้
เกลียดทั้งคู่เลย
ผมเดินทั้งคืน
เหมือนที่เคยเดินเป็นปีๆ
เมื่อสานึกผิด ต่อการฆ่าคน
ผมคิดถึงสิ่งที่ทำ และแก้ไม่ตก
ปรารถนาที่จะพบความสงบ
ผูกพันกันด้วยความเกลียด
แต่ข้าเกลียดเจ้าไม่ลง
หลุยส์ที่รัก
ข้าเป็นมนุษย์อยู่จน...
เจ้าให้จูบมนุษย์แก่ข้า
เจ้าเป็นทั้งพ่อและแม่ข้า
ข้าเป็นของเจ้า ชั่วนิรันดร์
ถึงเวลาที่ต้องยุติแล้ว
ถึงเวลาละทิ้งเขา
เขาไม่มีวันปล่อยเรา
จริงรึ
อะไรอีก...มากวนโมโห
แค่เห็นหน้าก็โมโหแล้ว
งั้นรึ
ข้าพบคนที่เป็นแวมไพร์ดีกว่าเจ้า
นึกว่าข้ากลัวงั้นซิ
เจ้าถูกตามใจ...
เพราะเป็นเด็กเพียงคนเดียว
เจ้าต้องการน้อง
หรือข้าต้องการแฮะ
ข้าเบื่อเจ้าทั้ง 2 แล้ว
เราทำให้คนทั้งโลก เป็นแวมไพร์ได้
เรา 3 คนเบื่อ
ไม่ใช่เจ้าหรอก
คลอเดียน้อยๆ เอ๋ย
เจ้ามุสา
อย่าทำให้ข้าเสียแผนน่า
แผนอะไร
ข้ามาอย่าศึกกับเจ้า
แม้เจ้าเป็นบิดา แห่งการมดเท็จ
อยากให้เป็นแบบเมื่อก่อนนี้
งั้นจงเลิกกวนใจข้า
ข้าทำได้ดีกว่านั้น
ข้าเอาของขวัญมาให้เจ้า
ข้าหวังว่าคงเป็น...
หญิงสาวสวยนะ
รูปโฉมที่เจ้า ไม่มีวันครอบครอง
ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
เจ้ายังกินไม่พอ
ดูสีหน้าก็รู้
ตามมาซิ
อย่าโกรธข้าเลยนะ
พอข้าเห็น ก็รู้ว่าเหมาะกับเจ้า
ข้ามอมเหล้าเขา
แค่จอกเดียวเอง
คลอเดียๆ ๆ
เจ้านี่ ฝีมือจัดจ้านขึ้นทุกวัน
ข้าสัญญาจะกำจัดซากศพเอง
เราอภัยให้แก่กัน
จ้ะ
แอ็บซินธ์
เจ้ามอมด้วยแอ็บซินธ์
เปล่า
ล็อดเดนั่ม
เหล้าผสมฝิ่น
ใช่
เขาถึงได้ตายไปเลยไง
แต่เลือดยังคงความอุ่นอยู่
เจ้าให้ข้าดูดเลือด...
คนตาย
เจ้าให้ข้าดูด...
บทเรียนที่เจ้าสอนข้าไง
ห้ามดูดเลือดคนตาย
เอาข้าใส่โลงไว้
ข้าจะเอาเจ้าใส่โลงเอง
พระเจ้า
ยกข้าขึ้นหน่อย
กู้ดไนท์ เจ้าชายหวาน
ขอให้ปีศาจพาเจ้าไปที่ชอบๆ
เราควรเผาเขาไหม
หรือฝังไว้
เขาอยากได้แบบไหน
ในบึงมั้ย
ให้เป็นเหยื่อจระเข้น่ะดีแล้ว
เขาสมควรตาย
งั้นเราก็เช่นกัน ทุกคืนที่มีชีวิต
เขาเป็นผู้สร้างข้า
เขาให้ชีวิตนี้แก่ข้า
ไม่ว่ายังไง...
ไม่น่ามาจบลงแบบนี้
ข้าทำเพื่อเรา...
เราจะได้เป็นอิสระ
คุณคิดถึงเขารึ
เขาเป็นสิ่งเดียว ที่ผมรู้จัก
ง่ายๆ แบบนั้นแหละ
เราเหมือนเด็กกำพร้า...
เรียนการอยู่รอด
เราจองเรือไปยุโรป
ระหว่างที่เรารอเรือ
คลอเดียศึกษาเทพนิยาย
กับตำนานของโลกเก่า
ค้นหาสิ่งที่เธอเรียกว่า "แบบเรา"
ดูซิเราลืมอะไร
ปล่อยมันไปดีกว่า
จ้ะ
รถมารับแล้ว
ฟังซิหลุยส์
ยังมีชีวิต...
อยู่ในมือเก่าๆ คู่นี้
ยังไม่มีเรี่ยวแรงนัก...
ในระยะนี้...
แต่ก็พริ้วไหวไปได้
เป็นไปได้ไง
ถามจระเข้ดูซิ
เลือดมันช่วยไว้
หลังจากนั้น ก็ดื่มเลือดงู
คางคก
และส่ำสัตว์ที่เหม็นหึ่ง
แห่งลุ่มน้ามิสซิสซิปปี้
อย่างเชื่องช้า...
ลีสแตทกลับมาเป็นอะไร
ที่เหมือนตัวเขาอีก
คลอเดีย...
เจ้าซุกซน
มากๆ...
รู้มั้ย แม่เด็กน้อย
เรือกำลังจะออกแล้ว
ขณะที่ไฟกำลังลุกอยู่
ผมยืนบนดาดฟ้าเรือ
กลัวเขาจะกลับมาอีก
โผล่จากน้าเหมือนอสูรกาย
ขณะนั้นผมคิดว่า
ลีสแตท
เราสมควรได้รับการแก้แค้น
เจ้าให้พรมืดแก่ข้า
แต่ข้ากลับส่งเจ้า ไปสู่เงื้อมมือ...
มรณะเป็นครั้งที่ 2
แม้ว่าเรือเราจะไม่มีหนู
แต่ก็มีโรคระบาดฆ่าผู้โดยสาร
มีแต่คลอเดียกับผม ที่ไม่เป็นไร
เราเก็บตัว
คิดถึงความลี้ลับ ของแต่ละฝ่าย
เรามาถึงเมดิเตอร์เรเนียน
ผมอยากให้ทะเลเป็นสีฟ้า
แต่มันเป็นสีดำ
น้ำยามค่ำคืน
ทำให้ผมทุกข์ทรมาน
จากการที่จำได้ว่า สีตอนที่ผม
ยังเยาว์อยู่เป็นเช่นไร
เราค้นหมู่บ้านแล้วหมู่บ้านเล่า
ซากหักพังทั้งหลาย เมืองแล้วเมืองเล่า
เราไม่พบสิ่งใดๆ เลย
ผมเชื่อว่ามีแวมไพร์แค่เรา 2 คน
เป็นความสุขใจ ในความคิดนั้น
เพราะถ้าพบตนอื่น เราจะทำยังไง
ไม่พบตนอื่นเลยเหรอ
มีแต่ข่าวลือ
เชื่อถือกระเทียม
ไม้กางเขน
การตอกไม้ที่อก
แต่แวมไพร์อย่างเรา
ไม่มีใครพูดถึง
ไม่มีแวมไพร์ ในทรานซิลเวเนีย
ไม่มีเคานท์แดร็กคูลล่า
นั่นมันนวนิยาย...
แต่งโดยนักประพันธ์ไอริช
ปารีส
กันยายน ปี 1870
เมืองที่ผมฝันถึง
ผมเป็นชายครีโอล
ปารีสเป็นเมืองแม่นิวออร์ลีนส์
เป็นจักรวาลทั้งมวล
เรากลับมีชีวิตชีวาอีก
เพียงเรา 2 คนเท่านั้น
ผมยินยอมเธอทุกอย่าง
ในขณะที่...
ผมเลิกตามหาแวมไพร์ตนอื่นๆ
แวมไพร์ตนหนึ่ง กลับพบผม
ตลกเรอะ
ซานติเอโก้
ข้าค้นหาอมนุษย์มาทั่วโลก
นี่หรือคือสิ่งที่ข้าพบ
พาสาวงามตัวน้อยมาด้วย
ไม่มีใครทำร้ายเจ้า
ข้าไม่ยินยอม
และ...
จำชื่อข้าไว้
อาร์มานต์
จำที่ข้าบอกไว้นะ
เขามีอำนาจต่างจากเรา
เขาอ่านความคิดเจ้าออก
ตนนั้นแหละแวมไพร์
คู่รักคู่ใคร่ ท่องเที่ยว
ไปตามทางที่ปูด้วยดอกไม้
ความพิศวาสซึ่งกันและกัน
ไม่ยินยอมให้หมดกำลัง
จนเขาทั้ง 2 นั้น
ตกมาถึงเงื้อมือข้า
แวมไพร์แสร้งทำเป็นมนุษย์ ทำเป็นแวมไพร์
เหมือนจุดเทียนเวียนวน
บาทหลวงที่ติดต่อสวรรค์ได้
ใช้เวลาของท่าน
อย่างยโสในความเคร่ง
พบพระเจ้าเร็วกว่ากำหนด
คำอธิษฐานเป็นความจริง
บทเรียนจบตรงนี้
และนี่คือสิ่งนั้น
พวกเจ้าทุกผู้
ที่มืออันเย็นของข้าจะแตะ
ทุกผู้ที่ก้มหน้าผาก มาสู่จูบข้า
แต่เดี๋ยว...
มีมนุษย์มาหาข้าแล้ว
เราได้อะไรมา
สาวงามอยู่เคียงข้างข้า
กุหลาบเบ่งบาน
ไวโอเลตอันหดหู่
หล่อนอาจตั้งใจเป็นเจ้าสาวข้า
บางที บทเรียนข้ายังไม่จบ
ฉันยังไม่อยากตาย
แต่เราเป็นความตายเสมอมา
ช่วยฉันด้วย
ได้โปรด
- ฉันทำผิดอะไร - ทุกคนต้องตาย
แต่ฉันยังเยาว์วัย
ความตายไม่ละเว้นอายุ
มาได้ทุกเวลา ทุกที่
เช่นผิวพรรณสีชมพู
จะกลับเป็นสีเทาเหี่ยวย่น
ฉันไม่กลัวจะเหี่ยวย่น
แล้วทำไมกลัวที่จะตาย
ถ้าความตายมีใจที่รักและ
ปลดปล่อย
มันจะหันไปพิศวาสผู้ใด
เจ้าเลือกคนจากกลุ่มนั้นได้มั้ย
คนที่จะทนทุกข์ดุจเจ้า
คุณแวมไพร์ฉันไงล่ะ
ฉันบูชาท่าน
รอให้ถึงคิวก่อน
เอาละ...
เจ้ารู้จักถูกความตายรักไหม
จงมาเป็นเจ้าสาวของเรา
ไม่เจ็บ
ไม่ปวด
โหดเหี้ยม
เราอยู่ข้างใต้นี้ จะพาไปดู
พวกผีดิบ
ใช่
สวยงามมากเลย
ขอต้อนรับสู่บ้านข้า
ลิ้มรสซิ
แวมไพร์ 2 ตน
จากโลกใหม่
มานำเราไปสู่ยุคใหม่
เฉกสิ่งที่เรารักผุพังช้า ๆ
และจางหายไป
เจ้าเป็นหัวหน้ากลุ่มหรือ
หากมีตำแหน่งหัวหน้า
ข้าก็คงจะใช่
- เจ้าคงมีคำตอบ - ถ้ามีคำถาม
เราคืออะไร
อากาศธาตุ
ถ้าไม่ใช่แวมไพร์
ใครสร้างเราให้เป็นเช่นนี้
เจ้าต้องรู้ซิว่า ใครสร้างเจ้า
รู้ แต่ใครสร้างเขาล่ะ
ต้นตอน่ะ
และสิ่งชั่วร้ายทั้งมวลนี้
ข้าเข้าใจ
ข้าเห็นเจ้าที่โรงละคร
เจ้าทุกขเวทนา
เจ้าสมเพชหญิงผู้นั้น
เจ้าตาย...
เมื่อเจ้าฆ่า
เจ้ารู้สึกสมควรตาย
แต่ทำให้เจ้าชั่วร้ายรึ
หรือการหยั่งรู้ สิ่งที่เรียกความดี
ทำให้เจ้ารู้สึกดี
งั้นก็เป็นอากาศธาตุ
คงงั้น
หรือบางที
นี่...
คือปีศาจขนานแท้ ที่เหลืออยู่
งั้นพระเจ้า ไม่มีตัวตนซิ
ข้าไม่รู้เรื่องพระเจ้า
หรือปีศาจ
ข้าไม่เคยเห็น หรือเรียนรู้
ที่สาปแช่งหรือช่วยวิญญาณข้า
ข้ารู้แต่เพียงว่า...
หลังจาก 400 ปี
ข้าเป็นแวมไพร์ที่แก่ที่สุด
ที่มีชีวิตอยู่...
ในโลกนี้
งั้นก็เป็นสิ่งที่ข้ากลัวเสมอมา
เจ้ากลัวเกินไป
จนใจให้ข้ารู้สึก...
คนที่สร้างเจ้า
น่าจะบอกสิ่งนี้แก่เจ้า
แวมไพร์ที่ละโลกเก่าไปโลกใหม่
เขาไม่รู้อะไร และไม่แคร์อะไร
รู้รึ
มาที่รัก
ถึงเวลาไปกันแล้ว
ข้าหิว ชาวเมืองรออยู่
ที่นั่นว่างเปล่าตอนเรามา
เงียบดุจสุสาน
ขณะที่เราเดินผ่าน เกิดความคิด
ผมทำผิดกับลีสแตท
ผมเกลียดเขา โดยไม่มีเหตุผล
เจ้าทำอะไรกับเขา
เจ้าเอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมา
ใช่ ชื่อที่ไม่อยากเอ่ย
มีอาชญากรรมอย่างเดียว
ระหว่างแวมไพร์ที่นี่
อาชญากรรมที่ลงเอยด้วย
ความตายต่อแวมไพร์...
ที่ฆ่าเผ่าพันธ์เดียวกัน
คิดว่าข้าจะให้ใครทำร้ายเจ้า
เจ้าไม่ปล่อยแน่
อันตรายดึงเจ้าไว้ข้างข้า
รักต่างหาก ดึงเจ้าไว้ข้างข้า
- รัก - รัก
เจ้าไม่ทิ้งข้า ไปหาอาร์มานต์รึ
ไม่มีวัน
เขาต้องการเจ้า คอยเจ้า
เขาอยากได้เจ้า เป็นเพื่อนคู่ใจ
เขาเพียงแต่รอเวลา
เขาเบื่อชีวิตเหมือนเรา
เป็นไปได้
รู้มั้ยว่าในใจเขา บอกอะไรข้า
โดยไม่ต้องพูดออกมา
"ปล่อยเขาไป" เขาบอก
"ปล่อยเขาไป"
ข้าควรทำใช่มั้ย
ปล่อยเจ้าไป
บิดาข้า
หลุยส์ของข้า
ผู้สร้างข้า
ไม่มีอะไรหรอกน่า
เจ้าเชื่อเช่นนั้นจริงๆ รึ
ทหารกล้า
ผู้กลับจากสงคราม
คิดว่าชัยชนะ กลืนความโศกเศร้า
จนความตาย กรายมา
และฟันเขาตกจากม้า
ข้ากำลังคอยเจ้าอยู่
ฟังข้าหน่อยนะ
คลอเดียเป็นสิ่งมีค่าของข้า
เป็นลูกสาวข้า
คู่รักเจ้า
เปล่า เป็นที่รัก เป็นลูก
ยังงั้นเจ้าก็ไร้เดียงสา
เขาตกอยู่ในอันตรายใช่มั้ย
- ใช่แล้ว - ทำไม
มีเหตุผลมากมาย
การปิดปากเงียบ
ความเยาว์วัย
เป็นสิ่งต้องห้ามต่อแวมไพร์
วัยเยาว์ที่หมดหนทาง
ไม่สามารถอยู่ได้ด้วยตนเอง
งั้นโทษผู้สร้างเขาขึ้นมาซิ
เจ้าฆ่าแวมไพร์ ที่สร้างเจ้าใช่มั้ย
ซานติเอโก้ก็คิดว่าใช่
เราไม่อยากทะเลาะกับเขา
มันเป็นเรื่องแล้ว
ถ้าอยากช่วยเขา
- ส่งเขาไป - ข้าไปด้วย
จะไปแล้วรึ
โดยไม่มีคำตอบ ที่เจ้าคอยมานาน
เจ้าบอกไม่มีไง
เจ้าตั้งคำถามผิดนี่นา
รู้มั้ย
แวมไพร์ไม่กี่ตน
อดทนต่อการเป็นอมนุษย์
ยอมสูญเสียไปอย่างจงใจ
โลกนี้...
เปลี่ยนไป...
แต่เราไม่
คำเยาะเย้ยต่างหาก...
จะฆ่าเราในที่สุด
ข้าอยากให้เจ้า สัมผัสกับยุคนี้
ข้ารึ
ไม่เห็นหรือไง
ไม่มีหัวจิตหัวใจ กับยุคไหนแล้ว
ข้ารู้สึกไม่ชอบมาพากล
เป็นเช่นนั้นเสมอมา
นั่นคือชีวิตจิตใจจากยุคเจ้า
เป็นหัวใจเลยละ
เจ้าสูญ...
คุณงาม
เป็นคนตกต่ำของศตวรรษ
แล้วแวมไพร์ที่โรงละครล่ะ
เสื่อมสภาพ
ไร้ประโยชน์
ไม่สามารถสะท้อนให้เห็นอะไร
แต่..
เจ้าทำได้
เจ้าสะท้อนให้เห็น...
หัวใจที่แตกสลาย...
เจ้าเป็นแวมไพร์...
ที่มีวิญญาณมนุษย์
อมนุษย์ที่พิศวาสมนุษย์
เจ้านั้น...
สวยงาม เพื่อนข้า
ลีสแตทคงสะอื้น ตอนสร้างเจ้า
เจ้ารู้จักลีสแตทรึ
รู้
ข้ารู้จักเขา
รู้จักดี ที่จะโศกเศร้าที่เขาจากไป
แล้วผมก็้รูสึกสบายใจ
ผมได้พบครู ที่ลีสแตทเทียบไม่ได้
อาร์มานต์ไม่หวงความรู้ไว้
มันถูกถ่ายทอด จากเขาจนหมด
แมดเดอลีน
หลุยส์เขาขี้อาย
ดื่มซิ
เอาเลย
เพราะข้าทำไม่ได้ ไม่มีพลังพอ
เจ้าเห็นตอนที่เจ้าทำข้า
รู้หรอกว่าขออะไรข้า
เกินรู้
เจ้ามีเพื่อนใหม่แล้ว
สร้างให้ข้าคนนึงซิ
เจ้าเห็นเราเป็นเช่นไร
เห็นเราสวยงามงั้นรึ
มีเวทย์มนต์รึ
หรือผิวเผือด ตาดุดัน
เจ้ารู้มั้ยว่า จะกลายเป็นอะไร
เจ้าชั่วที่ทำสิ่งชั่วร้ายไม่เป็น
ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
อย่าให้ข้าทำ ข้าทำไม่ได้
แล้วที่เจ้าทำกับข้าล่ะ
กระชากข้าจากมือแม่ข้า
เหมือนกับอสูรในนิยาย
ตอนนี้ทำเป็นสะอื้น
น้าตาเจ้า ไม่พอกับสิ่งที่เจ้าทำ
สร้างเขาให้ข้านะหลุยส์
ให้ข้าก่อนจะทิ้งข้าไป
พระเจ้า
ข้ายังรักเจ้าอยู่ดี
เป็นสิ่งที่แสนทรมาน
ใครจะดูแลข้า ที่รัก
ตอนเจ้าจากไปแล้ว
เจ้าคิดว่าเขาเป็นอะไร
ตุ๊กตารึ
ลูกที่ไม่มีวันตาย
แล้วลูกที่ตายไปล่ะ
ลูกสาวฉัน
หลุยส์ เขาเป็นอะไรไปน่ะ
กำลังตาย
เจ้าก็เคยเป็นเช่นนี้
เพียงแต่เจ้า เด็กเกินกว่าที่จะจำ
แล้วถ้าเขาตาย...
เป็นเพียงความตายจากมนุษย์
อย่าโกรธขึงข้าเลยนะ
ตอนนี้หายกันแล้ว
แปลว่าอะไร
ที่ตายในห้อง ไม่ใช่หญิงคนนั้น
สิ่งที่ตายก็คือ...
ลมหายใจสุดท้ายของข้า
ซึ่งเป็นมนุษย์
จ้ะพ่อ
ในที่สุด เราก็หายกัน
ถึงเวลาแล้ว แม่สาวน้อย
ตามอาร์มานต์มา เขาไม่ยอมแน่
2 คนนั้นต้องตาย
ส่วนเจ้า...
นอนในโลงชั่วนิรันดร์
อยู่ในห้องขัง
มีเสียงร้องเจ้าเป็นเพื่อน
อาจเป็นศตวรรษก็ได้
เอาไป
ฝันหวานนะ
อย่าๆ
ตื่นซิ
คลอเดียล่ะ...
ข้าช่วยเขาไม่ได้
- คลอเดียอยู่ - ข้าช่วยไม่ได้
ไม่เช่นนั้น ข้าต้องสูญเสียเจ้า
หลุยส์ อย่า
ไปหลุยส์...
ข้างนอก
แวมไพร์ร้องไห้เป็นหรือ
ครั้ง...
หรือ 2 ครั้ง ในนิรันดร์กาล
เป็นน้าตาที่กลั่นออกมา...
เมื่อคิดถึงการแก้แค้น
จับไว้ มันเผาที่อยู่เรา
จับตัวไว้
เจ้าไม่ได้เตือนพวกเขารึ
เปล่า
เจ้ารู้ ว่าข้าจะทำ
ข้ารู้
ข้ามาช่วยเจ้ามิใช่หรือ
จากแสงอรุโณทัยนั่น
เจ้าเป็นหัวหน้า เขาไว้ใจเจ้า
เจ้าทำให้ข้าเห็นความล้มเหลว
พวกนั้น...
ถึงวาระแห่งความทรุดโทรม
เขาลืมบทเรียนบทแรก
ว่าเราต้องมีอานาจ
ความงาม
ไร้ซึ่งความเสียใจ
ซึ่งเจ้าสอนข้าได้
ใช่
อยู่โดยไร้ความเสียใจ
เป็นคู่ที่วิเศษสุดเลย
แต่ถ้าเป็นบทเรียน ที่ข้าไม่สนล่ะ
อะไร
ถ้าข้าเหลือแต่ความทุกข์
ข้าเสียใจ
เจ้าไม่อยาก กลบเลือนมันรึ
เพื่อเจ้าจะได้ มีบ้างงั้นรึ
หัวใจที่โหยหาเขา
ผู้ที่เจ้าเผาผลาญ
สาบานว่าข้าไม่รู้
ข้าว่าเจ้ารู้นะ
ข้ารู้...
ว่าเจ้า...
ไม่เสียใจให้อะไร
เจ้าไม่รู้สึก...
อะไร
ถ้านั่นคือสิ่งที่ข้า ต้องเรียนรู้
ข้าสามารถทำได้ ด้วยตัวเอง
เดี๋ยวข้าตายนะ
เปล่า เจ้าตายแล้ว
เจ้าจะให้ข้าปลุกเจ้าอีกครั้ง
แม้ว่าน่าลิ้มลองเพียงใด
ข้าก็เสียใจที่ต้อง...
ปฎิเสธ
ปีแล้วปีเล่า ที่ท่องไป
อิตาลี กรีซ
ดินแดนโบราณกาล
แต่โลกคือหลุมศพของผม
สุสานที่เต็มด้วย ซากหักพัง
รูปปั้นเหล่านั้น ทำให้คิดถึงเธอ
จากการสิ้นสงสัย
กับความเบื่อหน่ายทำให้ผม
จะทิ้งโลกเก่านั้น กลับสู่อเมริกา
ที่นี่เครื่องกลไกทำให้ผม
เห็นพระอาทิตย์ขึ้น
เป็นครั้งแรก...
ใน 200 ปี
และน่าชื่นชม...
ที่ได้เห็น อย่างที่ตามนุษย์เห็นได้
ตอนแรกๆ เป็นสีเงิน
และวิวัฒนาการต่อ เป็นสีม่วง
แดง
และสีฟ้าที่จากไปนาน
ฤดูใบไม้ผลิ 1988
ผมกลับไปนิวออร์ลีนส์
ทันทีที่สูดลม ก็รู้ว่าถึงบ้านแล้ว
มันสดชื่น
กลิ่นหอมหวาน
เหมือนดอกมะลิและกุหลาบ
ผมเดินตามถนน สูดกลิ่นหอม
ที่จากไปเสียนาน
แล้วบนถนนพรีเทเนีย
ใกล้ๆ กับสุสานลาฟาแยต
ผมได้กลิ่นความตาย
ไม่ได้มาจากหลุมฝังศพ
กลิ่นรุนแรงขึ้นทุกที
กลิ่นเก่าแก่
ที่จางเกินกว่า จะถูกมนุษย์แยกได้
ข้าดีใจที่เจ้ามา
ข้าฝันถึง...
วาระนี้อยู่เสมอ
คลอเดียไม่ใช่พวกเดียวกัน...
เราทั้งสอง
มันผ่านไปแล้ว ลีสแตท
ใช่...เป็นอดีต
เจ้ายังคงรูปงามดุจเดิม
เจ้าเข้มแข็งเสมอมา
อย่าตกใจไปเลย
ข้าไม่ทำอะไรเจ้า
เจ้ากลับมาหาข้าเหรอ
จำได้ไหม ว่าข้าเป็นยังไง
แวมไพร์ แบบที่ข้าเป็น
ข้ายังจำได้
ไม่มีใคร...
ขัดใจข้าได้
แม้แต่ตัวเจ้า
ข้าลอง
ใช่ เจ้าลอง
ยิ่งเจ้าลองมากเท่าไหร่
ข้าก็ยิ่งต้องการเจ้า มากเท่านั้น
ข้าทนไม่ได้...
แสงจ้า
กับเสียงนั่น
ทำให้กลางคืน สว่างกว่ากลางวัน
ลีสแตท มันเป็นแสงเทียม
ทำร้ายเจ้าไม่ได้
ถ้าเจ้าอยู่กับข้า หลุยส์
ข้าคงออกไปข้างนอกได้อีก
เป็นลีสแตทคนเก่า
ข้าต้องไปแล้ว
จากนั้นลีสแตทเป็นยังไงผมไม่รู้
ผมอยู่ไป คืนนึงๆ
ดูดเลือดผู้มาเส้นทางนี้
แต่กิเลสทั้งหลายดับไปกับ ผมสีทองของคลอเดีย
ผมเป็นวิญญาณผิดธรรมชาติ
สันโดษ
เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ว่างเปล่า
ว่างเปล่า...
ยังงั้นหรือ
จบยังงี้ไม่ได้นะ
แต่ก็จบ
ไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว
คุณต้องมีอะไรอีก คุณไม่เข้าใจตัวเอง
คุณไม่ว่างเปล่า
ผมยอมทุกอย่าง เพื่อเป็นอย่างคุณ
เห็นสิ่งที่คุณสามารถเห็น
คุณไม่ได้ฟังนี่
ทำไมไม่ มันเหลือเชื่อ
- อัศจรรย์ - จะทำอะไรก็ทำ
เล่าให้คนอื่นฟัง เรียนรู้สิ่งที่ทำได้
มีทางเดียว ที่จะเรียนรู้ได้
คุณพาผมมานี่โดยมีเหตุผล ใช่มั้ย
ด้วยเหตุผลกลใดล่ะ
คุณอยากมีเพื่อน
อยากติดต่อโลกภายนอก
ทำให้ผมเป็นอย่างคุณ
ผมไม่ยอมจบแค่นี้หรอก
พระเจ้า ผมล้มเหลวอีกแล้ว
คุณไม่ล้มเหลว พระเจ้าไม่เกี่ยว
ชอบยังงี้ใช่มั้ย
อยากเป็นอาหารอมนุษย์เหรอ
อย่า
1791 คือปีที่มันเกิดขึ้น
ผมอายุ 24 หนุ่มกว่าคุณตอนนี้
ต่างกันที่ผม เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว
เป็นเจ้าของไร่ ทางใต้นิวออร์ลินส์
ผมเสียภรรยาตอนคลอดลูก
กลัวจนฉี่ราดเลย
ฉันฝังเธอกับลูก ไม่ถึงครึ่งปี
ต้องฮิตแน่ๆ
ฮิตแน่ๆ
เราคงไม่ต้องแนะนำตัวกันนะ
ค่อยยังชั่ว
อยากตายให้พ้นทุกข์ไป
ผมเชื้อเชิญมัน
เพื่อปลดปล่อยความเจ็บปวด
ยังคร่ำครวญอยู่อีก
ฟังพอหรือยัง
ข้าฟังมาเป็นศตวรรษเลย
อย่ากลัวไปเลย
ข้าให้โอกาสแก่เจ้า
อย่างที่ข้าไม่เคยได้รับ